Please visit our new website audiobookgratis.it. It's absolutely free!

Privacy Policy - Cookie Policy - Termini e condizioni di servizio



Static Wikipedia: Italiano - Inglese - Francese - Spagnolo - Tedesco - Portoghese - Olandese - Polacco - Russo - CineseTurco - Svedese - Swahili - Afrikaans - Vietnamita - Ebraico - Greco - Arabo - Coreano - Finlandese - Winaray - Giapponese - Ungherese - Bulgaro - Farsi - Danese - HindiLituano - Lettone - Catalano - Euskera - Esperanto - Estone -Norvegese -Rumeno -
 Static Wikipedia - Other Languages:  aa - aab - als - am - amg - an -  arc- as - ba - bar - bat - bcl -  be - bh - bi - bm - bn - bo - bpy - br - bs - bug - bxr - cdo - ce - ceb - ch - cho - chr - chy - co - cr - crh - cs - csb - cu - cv - cy- diq - dib - dv - dzee - eml  - ext - fa - ff - fiu - fj - fo - frp - fur - fy - ga - gan - gd - gl - glk . gn - got - gugv - ha - hak  - hif - ho - hr - hsb  - hy - hz -ia- id - ie - ig - ii - ik - ilo - io - is - iu - jbo - jv - ka - kaa - kab - kg - ki - kj - kk - kl - km - kn - kr - ks - ksh - ku - kv - kw - ky - la - lad - lb - lbe - lg - li - lij - lmo - ln - lomdf - mg - mh - mi - mk - ml - mn - mo - mr - mt - mus -my - myv - mzn - na - nh - nap - ne - nds - new -ng - nn - nov - nrm - nv - ny - oc - om - or - os - pag - pa - pdc - pih - pi - pms - ps - qu - rm - rmy - rn - rw - sa- sah - sc -scn - sco -sd - se - sg - sh - si - simple - sk - sl - sm - sn - so - sr - srn - ss - st - stq - su - szl - ta - te - tet - tg - th - ti - tk - tl - tlh - tn - to - tpi - ts - tt - tum - tw - ty - udm - ug - uk - ur - uz - ve - vec - vi - vls - vo - wa - war - wo - wuu -xal - xh - yi - yo - za - zea - zu -



Other Static Wikipedia: .org - .it - .net - .eu - com - controversi.org - literaturaespanola.es - Quality articles
Wikipedia for Schools: English - French - Spanish - Portuguese
101 free audiobooks - Stampa Alternativa - The Open DVD - Open Bach Project  - Liber Liber - PunchLibretti d'opera - Audioletture - Audible
Appunti di informatica libera - Conferenze - Audiobook PG - Bach Organ WorksEnglish PG - Italiano PG - GNUtemberg - Guide LinuxAnonymous PG - Authors - ISO files -
Holy Bible: King James Version -  OnLine Bible - Spanish Reina Valera - French Segond - World English Bible - KJV Concordances - Concordanza Biblica Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych - Wikipedia, wolna encyklopedia

Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych

Z Wikipedii

Departament Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych
U.S. Department of Navy
Powołano 1798
Nazwę zmieniono 1947
Sekretarz marynarki wojennej USA Donald Winter
Szef operacji morskich Gary Roughead
Budżet (?)
Personel 353,5 tys. personelu wojskowego (2006)
Siedziba adres:

United States Department of Navy
48, N. Rotary Rd
Arlington, VA 22211

adres pocztowy:
United States Department of Navy
1000 Navy Pentagon
Washington, DC 20350-1000
USA

telefon centrali: (703) 697-5342
fax 695-5318

Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych (ang. United States Navy, US Navy) - jeden z rodzajów Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych, odpowiedzialny za działania na morzu.

Instytucjonalnie zarządza nią Departament Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (U.S. Department of Navy), kierowany przez cywilnego urzędnika w randze ministra - sekretarza marynarki wojennej (secretary of navy), choć od 1947 pozostającego poza ścisłym kierownictwem rządu Stanów Zjednoczonych, tzw. gabinetem (cabinet). Bezpośrednim przełożonym sekretarza marynarki wojennej jest sekretarz obrony (secretary of defence).

W chwili obecnej (2007) jest najpotężniejszą flotą świata, silniejszą niż wszystkie pozostałe floty świata razem wzięte. Jest jedyną flotą która może bez większego wysiłku prowadzić działania o zasięgu globalnym.

Obecnie posiada 74 okręty podwodne o napędzie atomowym, 12 (z czego jeden, John F. Kennedy w rezerwie) lotniskowców (z tego 10 o napędzie atomowym), 12 uniwersalnych okrętów desantowych, 23 krążowniki, 46 niszczycieli, 30 fregat, 14 dużych okrętów desantowych i ponad 100 mniejszych jednostek. W 2005 posiadała łącznie 282 większe okręty bojowe. Posiada również około 4000 samolotów i helikopterów, działających z lotniskowców i lotnisk na lądzie. Służy w niej 353,5 tys. ludzi w służbie czynnej (czerwiec 2006) i 151 tys. w rezerwie (2004). Często współpracuje ze spokrewnionym Korpusem Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych i ze Strażą Wybrzeża.

Spis treści

[edytuj] Siły

[edytuj] Okręty

[edytuj] Lotniskowce

[edytuj] Uniwersalne okręty desantowe

USN Jack
Okręty
United States Navy

A - B - C - D - E - F - G
H - I - J - K - L - M - N
O - P - Q - R - S - T - U
V - W - X - Y - Z

fregaty
fregaty żaglowe
krążowniki
lotniskowce
lotniskowce eskortowe
monitory
niszczyciele
niszczyciele eskortowe
okręty podwodne
okręty desantowe
okręty liniowe
okręty patrolowe
okręty pomocnicze
okręty wojny minowej
pancerniki
sterowce

Przenoszą helikoptery i samoloty pionowego startu AV-8 Harrier. Mają też wbudowany dok w którym mogą przewozić łodzie i poduszkowce desantowe. Okręt przewozi batalion piechoty morskiej.

[edytuj] Okręty podwodne

Wszystkie okręty mają napęd atomowy.

[edytuj] Krążowniki

[edytuj] Niszczyciele

[edytuj] Fregaty

[edytuj] Okręty desantowe

[edytuj] Główne bazy US Navy

[edytuj] Atlantyk

  • NS Norfolk, Wirginia - 6 lotniskowców, 7 krążowników, 21 niszczycieli, 7 fregat, 12 okrętów podwodnych
  • Mayport, Floryda - 1 lotniskowiec, 4 krążowniki, 4 niszczyciele, 9 fregat
  • Pascagoula, Missisipi - 2 fregaty
  • NSB New London, Connecticut - 14 okrętów podwodnych
  • Portsmouth, New Hampshire - 4 okręty podwodne
  • NSB Kings Bay, Georgia - 7 okrętów podwodnych

[edytuj] Pacyfik

  • Pearl Harbor, Hawaje - 3 krążowniki, 5 niszczycieli, 2 fregaty, 16 okrętów podwodnych
  • NB San Diego, Kalifornia - 2 lotniskowców, 6 krążowników, 13 niszczycieli, 5 fregat, 5 okrętów podwodnych
  • Everett, Waszyngton - 1 lotniskowiec, 1 niszczyciel, 3 fregaty
  • Bremerton, Waszyngton - 1 lotniskowiec, 1 okręt podwodny
  • Bangor, Waszyngton - 11 okrętów podwodnych
  • Guam - 2 okręty podwodne
  • United States Fleet Activities Yokosuka, Japonia - 1 lotniskowiec, 2 krążowniki, 5 niszczycieli, 2 fregaty

[edytuj] Ważniejsze związki operacyjne

  • Flota Atlantyku (U.S. Atlantic Fleet), Norfolk, Wirginia, USA
    • II Flota (2nd Fleet), Norfolk, Wirginia, USA
  • Flota Pacyfiku (U.S. Pacific Fleet), Pearl Harbor, Hawaje, USA
  • Południowe Siły Morskie (U.S. Naval Forces Southern Command - NAVSO), Mayport, Floryda, USA
  • Siły Morskie w Europie (U.S. Naval Forces, Europe - NAVEUR), Londyn, Wielka Brytania
  • Środkowe Siły Morskie (U.S. Naval Forces Central Command - NAVCENT), Manama, Bahrajn
    • V Flota (5th Fleet), Manama, Bahrajn

[edytuj] Pozostałe dowództwa

  • Dowództwo Logistyki (The Military Sealift Command) - MSC, Waszyngton, DC, USA
  • Dowództwo Edukacji i Wyszkolenia (Naval Education and Training) - CNET, Pensacola, Floryda, USA
  • Dowództwo Budownictwa Morskiego (Naval Construction Force - NCF), Norfolk, Wirginia, USA
  • Dowództwo Rezerwy Marynarki Wojennej (Naval Reserve Force), Norfolk, Wirginia, USA

[edytuj] Historia

Za początek dziejów floty uważa się akt Kongresu Kontynentalnego 13 października 1775, który zakładał wprowadzenie do służby dwóch okrętów w celu zatrzymywania statków dostarczających broń dla brytyjskich garnizonów w Ameryce. Podczas wojny rewolucyjnej owa Flota Kontynentalna wprowadziła do służby razem około 50 okrętów, z czego najwyżej 20 było w służbie w danym momencie. Największe jednostki były wielkości fregaty. Ta pośpieszenie zaimprowizowana i niedoświadczona siła była śmiesznie mała w stosunku do potęgi ówczesnej floty brytyjskiej. Główne działania morskie przeciwko Brytyjczykom podczas wojny były prowadzone przez flotę sprzymierzonej Francji.

Po zakończeniu wojny Flota Kontynentalna została całkowicie rozwiązana, głównie z powodu trudności finansowych w jej utrzymaniu. Właściwy początek profesjonalnej amerykańskiej marynarki wojennej to akt Kongresu z 1794 wyznaczający fundusze na budowę sześciu nowoczesnych fregat żaglowych. Pierwsze trzy, "United States", "Constellation" i "Constitution", weszły do służby w 1797. Okręty te odznaczyły się podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej w latach 1812-1814. Flota amerykańska nie posiadała okrętów liniowych, tak więc starcie z głównymi siłami brytyjskimi nie wchodziło w grę. Za to nowoczesne, szybkie i świetnie zaprojektowane amerykańskie fregaty wygrały kilka pojedynków z fregatami brytyjskimi, co było dużym ciosem dla brytyjskiego prestiżu. Ponadto flota amerykańska z powodzeniem walczyła z okrętami brytyjskimi na wodach śródlądowych jezior Erie, Ontario i Champlain.

Przez prawie cały XIX wiek amerykańska marynarka była mała siłą która nie miała wielu okazji do działań zbrojnych. Wyjątkiem były lata wojny secesyjnej podczas której flota Unii szybko stała się pokaźną siłą, wykorzystującą wiele najnowszych zdobyczy technicznych owego okresu, w tym okręty pancerne klasy monitor (bitwa w zatoce Hampton Roads). Jednak słabość przemysłu Konfederacji (stanów południa) i fakt, że prawie cała flota pozostała wierna Unii podczas wojny spowodowały, że flota amerykańska nie miała prawie żadnych okazji do walki na otwartym morzu z równorzędnym przeciwnikiem. Głównym jej przeznaczeniem była blokada morska wybrzeża stanów południowych. Większość działań odbywała się w pobliżu południowego wybrzeża i na rzece Missisipi, gdzie okręty floty walczyły głównie przeciwko bateriom dział na lądzie. Po zakończeniu wojny flota została ponownie prawie całkowicie zdemobilizowana.

Przez następne lata flota była niezwykle słaba, słabsza nawet niż floty niektórych krajów Ameryki Łacińskiej. Był to okres całkowitej dominacji floty brytyjskiej na oceanach świata, podczas którego Stany Zjednoczone, tak jak wiele innych krajów, nie widziały powodu do budowania nowoczesnych okrętów. Sytuacja zaczęła się zmieniać po 1880 kiedy rozwój potęgi przemysłowej Stanów Zjednoczonych umożliwił budowę potężnej floty, mogącej na dłuższą metę dorównać flocie brytyjskiej. Budowano zwłaszcza okręty nowych klas: pancerniki i krążowniki. Przy końcu XIX wieku flota amerykańska urosła na tyle, by bez większego trudu pokonać flotę hiszpańską podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej (bitwa pod Santiago de Cuba).

W następnych latach rozwój był jeszcze szybszy, a podstawową siłą bojową stały się nowe pancerniki - drednoty. W 1917, w momencie przystąpienia Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej, flota amerykańska prawie dorównywała potęgą flocie brytyjskiej. W latach powojennych ta równowaga została formalnie ustanowiona przez postanowienia Traktatu Waszyngtońskiego i utrzymała się prawie do wybuchu II wojny światowej. Po 1939 rozpoczęto gigantyczny na owe czasy program budowy okrętów wojennych, który w przeciągu kilku lat przekształcił flotę amerykańską w najpotężniejszą flotę świata.

Japoński atak na bazę amerykańskiej floty w Pearl Harbor na Hawajach zapoczątkował udział floty amerykańskiej w wojnie. Walki z siłami Japonii na Pacyfiku w latach 1941-1945 były największe w historii floty. Decydujące znaczenie odgrywały w nich lotniskowce. Okręty amerykańskie walczyły również na Atlantyku i Morzu Śródziemnym przeciwko siłom Niemiec i Włoch, a także incydentalnie Francji rządu Vichy.

Po 1945 nowym konkurentem floty amerykańskiej stała się flota ZSRR, która począwszy od lat 60. stała się groźnym przeciwnikiem, choć nigdy nie była w stanie dorównać flocie amerykańskiej. Po rozpadzie ZSRR w 1991 wartość bojowa floty rosyjskiej spadła do bardzo niskiego poziomu, gwarantując flocie amerykańskiej dominację na oceanach świata na przełomie XX i XXI wieku.

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne